bundan 2 yil once, bir zamanlar en iyi arkadasim olan birisinin olum haberini aldim. onun arkasindan aglayan, ic ceken, ona siirler yazan, fotograflarini paylasan bir suru insan gordum. ben sadece sustum. icimden ne ona bir seyler yazmak geldi, ne fotograflarini koymak, ne de ani defterine bir seyler karalamak. neden boyle davrandigimi bilmiyorum, olumunden neden gerektigi kadar etkilenmedigimi de.. ayri universitelerde okuduk diye en iyi arkadasimdan bu kadar mi soguyacaktim? hayatimda sadece 5 dakika tanimis oldugum rastgele birisinin olumune verecegim tepkiyi ona da verecek kadar acimasiz biri miydim ben, hem de bir zamanlar her gunumu onun evinde gecirirken?

bunlar bir yana, isin en kotusu, 2 yildir niye boyle davrandigimi, neden bu kadar duyarsiz oldugumu sorgulamadim bile, biraz once odamda fotografini bulana kadar. artik simdi icimden gelerek soyleyebilirim sanirim: isikla uyu cansu.